Bitanem, Bugün 6. ayımız… Yarım yıl olmuş. Düşününce hem çok kısa gibi hem de sanki seni yıllardır tanıyormuşum gibi. Hayatımın içine o kadar güzel yerleştin ki, sensiz halimi düşünemiyorum artık. 14 Şubat’ta birlikte geçirdiğimiz günler aklıma geldikçe içim ısınıyor. Yan yana olmak, saçına dokunabilmek, gözlerinin içine bakıp gülmek… Ve ayrılırken ikimizin de ağlaması. O an içim parçalanmıştı ama bir yandan da şunu hissettim: Biz gerçekten çok seviyoruz. Öyle laf olsun diye değil, bildiğin içimizden taşacak kadar. Eskiden 7/24 Discord’daydık. Oyun oynardık, bir şeyler izlerdik, bazen de sadece boş boş dururduk ama yine de mutluyduk çünkü birlikteydik. Şimdi hayat biraz daha yorucu. Ben evde sunucu işleriyle uğraşıyorum, sen sabah 7’de kalkıp akşam 7’de eve geliyorsun. Yoruluyorsun, bazen bitkin oluyorsun. Eskisi kadar uzun vakit geçiremiyoruz belki ama gün içinde attığın bir mesaj, kısa bir ses kaydı bile yetiyor bana. Seninle konuştuğum an günüm düzeliyor. Senin gülüşüne gerçekten aşığım. Abartmıyorum. Sesini duyduğum an içim yumuşuyor. Uyurken aldığın nefesi dinlediğim o anı unutamıyorum… O kadar huzurluydun ki. Bazen sadece o anı düşünüp gülümsüyorum. Uzak mesafe zor, evet. Sarılamamak, kokunu içine çekememek çok zor. Ama şunu biliyorum: Biz bunu boşuna çekmiyoruz. Çünkü ikimiz de aynı şeyi istiyoruz. Aynı hayali kuruyoruz. Bir gün aynı evde uyanmayı, akşamları yan yana oturmayı, “iyi geceler”i telefondan değil, yüz yüze demeyi… Ben senden çok eminim. Sadece “seviyorum” demek az kalıyor bazen. Sen benim alışkanlığım değil, hevesim değil… Sen benim geleceğimsin. Yorulduğunda yanında olmak istiyorum. Başardığında ilk sarılan ben olmak istiyorum. Hayatımın her anında sen ol istiyorum. 6 ay oldu ve ben hala ilk günkü gibi heyecanlanıyorum. Hala mesajını görünce yüzüm gülüyor. Hala seni düşündüğümde içim kıpır kıpır oluyor. İyi ki benim sevgilimsin. İyi ki varsın. 6. ayımız kutlu olsun güzelim 🤍